Tłumaczenie: Martyna Tomczak
Tytuł
oryginału: Tiger's
Curse
Seria/cykl
wydawniczy: Klątwa
Tygrysa tom 1
Wydawnictwo: Otwarte
Data
wydania: marzec
2012
Liczba
stron: 360
Wiecie, dlaczego niektóre powieści zostają odrzucone przez
wydawców? Ponieważ ci przeważnie wykształceni ludzie zajmujący się, na co dzień
literaturą dostrzegają, że niektóre powieści są chłamem. I zgadzam się z nimi w
całej rozciągłości. Uprzejmie proszę, by ktoś mnie uderzył, gdy znów przyjdzie
mi do głowy pomysł, przeczytania powieści opublikowanej samodzielnie przez autora.
Mocno. To bardzo głupi pomysł.
„Kiedy życie wręcza ci cytrynę, upiecz ciasto
cytrynowe.”
Książka opowiada o poszukującej pracy Kelsey. Niespodziewanie znajduje zatrudnienie
w cyrku, jako pomocnica i opiekunka tygrysa. Groźny zwierz początkowo budzi w
niej strach, jednak z czasem dziewczyna dostrzega jego niebezpieczną urodę.
Można powiedzieć, że Kelsey i tygrys zaprzyjaźniają się. Pewnego dnia do cyrku
przybywa mężczyzna z Indii i chce zabrać wielkiego kota w jego rodzinne strony.
Prosi dziewczynę, by im towarzyszyła jako opiekunka tygrysa. Kelsey się na to godzi
i wyrusza na egzotyczna wyprawę w nieznane.
„Pocałunek to podpis mężczyzny”
„Literacki fenomen”. Skomentuje to tak – hahahahah! To jakaś
kpina. Jednakże zacznę od pozytywu, mianowicie nieszablonowy pomysł na fabułę.
Nie kolejny wampir, wilkołak czy inny stwór, ale klątwa. Nawet cały rys
fabularny mi się podobał, choć opierał się głównie na romansie. Ale, jako że
lubię romanse, nie przeszkadzało mi to.
Kolejnym walorem jest umieszczenie akcji w Indiach. Nigdy
wcześniej nie czytałam romansu paranormalnego, którego akcja działaby się w
egzotycznym kraju i ogromnie mi się to podobało! Autorka przybliżyła nam nie
tylko legendy i mity indyjskie, ale także np.: kuchnie. Ten element bardzo
przypadł mi do gustu, ale pisarce nie udało się oddać klimatu Indii. Czułam
jakby Pani Houck nigdy tam nie była i próbuje przekazać mi informacje podręcznikowe,
a nie znane z własnej autopsji.
Autorka nie potrafi pisać. Z krótkiej notki biograficznej
wynika, że to debiut autorki. Książka aż tym krzyczy. Przykładem na jej brak
warsztatu może być typowe dla początkujących pisarzy opisywanie codziennych
czynności – zjadłam, umyłam się, założyłam pidżamkę itd. Rozumiem przeczytać o
tym raz. Ale każdego wieczoru rytuał się powtarzał. Drobna rada: trochę więcej
dynamicznej akcji, mniej opisów tego, co Kelsey sobie umyła.
Jeśli zaś mówimy o stylu to cóż mogę rzec. Styl jest prostacki,
niewyrobiony, sztywny. Nie wiem, czy to, co powiem kogoś zachęci, ale czytałam
powieści, które były napisane gorszym językiem, więc chyba nie jest tak źle.
Ale czy stwierdzenie, że nie jest to najgorsza powieść w dziejach, zachęca? Często
występowały pewne niezgrabności językowe, ogólnie widać, że autorka niezbyt
czuje się swobodnie wśród słowa pisanego. Dialogi były tak idiotyczne, że aż
szkoda o nich pisać.
Kreacja postaci to porażka na całej linii. Kelsey to
idiotka, bez poczucia własnej wartości marząca tylko o tym, by przystojny książę
zwrócił na nią uwagę. Jej naiwność poraża. Ilu z nas wybrałoby się w podróż z
całkowicie obcym mężczyzną? A w momencie, gdy wasz przewodnik znika, co
robicie? Wracacie do sklepu i dzwonicie po pomoc? Nie, Kelsey wpadła na inny
genialny pomysł, otóż idzie głębiej w dżunglę. Tak, to ma sens. Ogólnie rzecz
ujmując główna bohaterka jest tępą istotą bez krzty rozumu. Mężczyźni to
kolejny żenujący element tej książki. Fakt, pisarka próbowała ich skonstruować,
ale nie wyszło. Wspomnę jedynie o księciu, który jest idealny. To jego jedyna
cecha – idealność. Motyw walczących ze sobą braci został zaczerpnięty
prawdopodobnie z Pamiętników wampirów. Reszta postaci jest śmiechu warta.
Schemat przy tworzeniu bohaterów aż piszczy.
Powiem tak – są elementy, które mi się podobały, jak np.:
mitologia indyjska i nawet cała fabuła. Istotniejsze aspekty powieści są
przerażająco niedopracowane. Cała książka jest bardzo naiwna, żeby uniknąć
mocnego stwierdzenia, że jest zwyczajnie głupia. Ale pragnę coś zaznaczyć.
Potraktujcie tę książkę jak baśń. Jak mit o rodzącej się miłości, jak coś, co
ma być z założenia naiwne. Nie wiem, czy taki był zamysł artystyczny autorki,
ale pragnę wierzyć, że tak. Jeśli to zrobicie, postawicie tej książce tak samo
dobrą notę jak ja.
4/10
