czwartek, 10 lipca 2014

"Klątwa tygrysa" Colleen Houck



Tłumaczenie: Martyna Tomczak
Tytuł oryginału: Tiger's Curse
Seria/cykl wydawniczy: Klątwa Tygrysa tom 1
Wydawnictwo: Otwarte
Data wydania: marzec 2012
Liczba stron: 360


Wiecie, dlaczego niektóre powieści zostają odrzucone przez wydawców? Ponieważ ci przeważnie wykształceni ludzie zajmujący się, na co dzień literaturą dostrzegają, że niektóre powieści są chłamem. I zgadzam się z nimi w całej rozciągłości. Uprzejmie proszę, by ktoś mnie uderzył, gdy znów przyjdzie mi do głowy pomysł, przeczytania powieści opublikowanej samodzielnie przez autora. Mocno. To bardzo głupi pomysł.

„Kiedy życie wręcza ci cytrynę, upiecz ciasto cytrynowe.”

Książka opowiada o poszukującej pracy Kelsey. Niespodziewanie znajduje zatrudnienie w cyrku, jako pomocnica i opiekunka tygrysa. Groźny zwierz początkowo budzi w niej strach, jednak z czasem dziewczyna dostrzega jego niebezpieczną urodę. Można powiedzieć, że Kelsey i tygrys zaprzyjaźniają się. Pewnego dnia do cyrku przybywa mężczyzna z Indii i chce zabrać wielkiego kota w jego rodzinne strony. Prosi dziewczynę, by im towarzyszyła jako opiekunka tygrysa. Kelsey się na to godzi i wyrusza na egzotyczna wyprawę w nieznane.

„Pocałunek to podpis mężczyzny”

„Literacki fenomen”. Skomentuje to tak – hahahahah! To jakaś kpina. Jednakże zacznę od pozytywu, mianowicie nieszablonowy pomysł na fabułę. Nie kolejny wampir, wilkołak czy inny stwór, ale klątwa. Nawet cały rys fabularny mi się podobał, choć opierał się głównie na romansie. Ale, jako że lubię romanse, nie przeszkadzało mi to.

Kolejnym walorem jest umieszczenie akcji w Indiach. Nigdy wcześniej nie czytałam romansu paranormalnego, którego akcja działaby się w egzotycznym kraju i ogromnie mi się to podobało! Autorka przybliżyła nam nie tylko legendy i mity indyjskie, ale także np.: kuchnie. Ten element bardzo przypadł mi do gustu, ale pisarce nie udało się oddać klimatu Indii. Czułam jakby Pani Houck nigdy tam nie była i próbuje przekazać mi informacje podręcznikowe, a nie znane z własnej autopsji.

Autorka nie potrafi pisać. Z krótkiej notki biograficznej wynika, że to debiut autorki. Książka aż tym krzyczy. Przykładem na jej brak warsztatu może być typowe dla początkujących pisarzy opisywanie codziennych czynności – zjadłam, umyłam się, założyłam pidżamkę itd. Rozumiem przeczytać o tym raz. Ale każdego wieczoru rytuał się powtarzał. Drobna rada: trochę więcej dynamicznej akcji, mniej opisów tego, co Kelsey sobie umyła.

Jeśli zaś mówimy o stylu to cóż mogę rzec. Styl jest prostacki, niewyrobiony, sztywny. Nie wiem, czy to, co powiem kogoś zachęci, ale czytałam powieści, które były napisane gorszym językiem, więc chyba nie jest tak źle. Ale czy stwierdzenie, że nie jest to najgorsza powieść w dziejach, zachęca? Często występowały pewne niezgrabności językowe, ogólnie widać, że autorka niezbyt czuje się swobodnie wśród słowa pisanego. Dialogi były tak idiotyczne, że aż szkoda o nich pisać.

Kreacja postaci to porażka na całej linii. Kelsey to idiotka, bez poczucia własnej wartości marząca tylko o tym, by przystojny książę zwrócił na nią uwagę. Jej naiwność poraża. Ilu z nas wybrałoby się w podróż z całkowicie obcym mężczyzną? A w momencie, gdy wasz przewodnik znika, co robicie? Wracacie do sklepu i dzwonicie po pomoc? Nie, Kelsey wpadła na inny genialny pomysł, otóż idzie głębiej w dżunglę. Tak, to ma sens. Ogólnie rzecz ujmując główna bohaterka jest tępą istotą bez krzty rozumu. Mężczyźni to kolejny żenujący element tej książki. Fakt, pisarka próbowała ich skonstruować, ale nie wyszło. Wspomnę jedynie o księciu, który jest idealny. To jego jedyna cecha – idealność. Motyw walczących ze sobą braci został zaczerpnięty prawdopodobnie z Pamiętników wampirów. Reszta postaci jest śmiechu warta. Schemat przy tworzeniu bohaterów aż piszczy.

Powiem tak – są elementy, które mi się podobały, jak np.: mitologia indyjska i nawet cała fabuła. Istotniejsze aspekty powieści są przerażająco niedopracowane. Cała książka jest bardzo naiwna, żeby uniknąć mocnego stwierdzenia, że jest zwyczajnie głupia. Ale pragnę coś zaznaczyć. Potraktujcie tę książkę jak baśń. Jak mit o rodzącej się miłości, jak coś, co ma być z założenia naiwne. Nie wiem, czy taki był zamysł artystyczny autorki, ale pragnę wierzyć, że tak. Jeśli to zrobicie, postawicie tej książce tak samo dobrą notę jak ja.
4/10

poniedziałek, 7 lipca 2014

"Broniewski - w potrzasku uczuć" Dariusz Pachocki

Wydawnictwo: MG
Data wydania: 9 października 2013
Liczba stron: 244
 
Kochanki zazwyczaj są pogardzane przez cnotliwe matrony. Wszak porządna kobieta nie powinna odbierać ojca dzieciom. Gdy dodamy jednocześnie, że kochanka jest dużo młodsza od mężczyzny to mamy typowy związek, w którym starszy gentelmen leczy kompleksy uczuciem naiwnej dziewczyny. Możliwe, że to spojrzenie zmieniłoby się, gdyby przeczytali książkę „Broniewski – w potrzasku uczuć”. Jak pięknie potrafią się kochać ludzie rozdzieleni stanami cywilnymi, wiekiem, pozycją. Jak słodko i czule potrafią do siebie mówić, jak cudownie tęsknić. I choć oboje wiedzą, że to nigdy nie skończy się typowym szczęśliwym zakończeniem, czyli ślubnym kobiercem, to jednak jest w tym ogromny urok chwilowości, to coś, co sprawia, że czujemy, że jesteśmy tu razem, kochamy się i pragniemy. Czy więcej się liczy?

„Broniewski – w potrzasku uczuć” to historia romansu Ireny Helman i Władysława Broniewskiego, przedstawione przy pomocy listów tych dwojga opatrzonych komentarzem autora  - Dariusza Pachockiego. Jest on pracownikiem naukowym Katolickiego Uniwersytetu w Lublinie im.: Jana Pawła II. Opracowywał wiele pisarzy i poetów, a za publikacje o Leśmianie zdobył wyróżnienie w kategorii „edytorstwo”. Jednakże ja wolałabym skupić się na listach.

Mają one niezwykle miłosny charakter. Opowiadają sobie o swoich dniach, o tym co je interesuje. Co ich bawi, a co mierzi. Przeplatają to prawdziwą poezją. Styl tekstu jest najpiękniejszy na świecie! Poetyka subtelnie przeplata się z codziennością tworząc urzekającą formę. Listy te wręcz pulsują od uczuć i emocji. Są pełne ekstatycznych przeżyć i prawdziwego uczucia. Czy miłości? Nieistotne.  Nie chcę cytować fragmentów. To jest tekst zbyt zachwycający, by przytaczać urywki, rozbudzając jedynie apetyt. Warto tę książkę przeczytać, wszak cała jest wielkim cytatem, ukazującą rozszalałe uczucie poety do młodej kobiety.
Co do komentarza Dariusza Pachockiego, to jest on rzetelny, a jednocześnie interesujący i wyjaśniający wiele kwestii. Autor publikacji to wspaniały badacz, który sięga pod warstwę oczywistości i doszukuje się najgłębiej ukrytych prawd.

Te listy to wspaniały fragment biografii artysty dotyczący nie tylko burzliwych dziejów romansu, ale też zawiera w sobie kawałek historii. Broniewski tłumaczy się z wielu wątpliwych czynów w swoim życiu.

Tekst wzbogacony został licznymi zdjęciami rodziny Broniewskich, przedmiotów osobistych, fotografii listów, które pięknie uzupełniają tekst. Do tego twarda i estetyczna okładka czyni z tej książki prawdziwe cacko. Najbardziej bawiło mnie, gdy Broniewski zwracał Irenie uwagę z powodu błędów językowych, a sam popełniał je na potęgę.
Ta opinia będzie krótka z uwagi na to,  że aż mi wstyd pisać cokolwiek własnym marnym stylem, gdy przeczytałam coś tak wybitnego jak ich listy.
Rewelacja! 8/10
 

sobota, 5 lipca 2014

„Charlotte Brontë i jej siostry śpiące” Eryk Ostrowski

Wydawnictwo: Wydawnictwo MG
Data wydania: lipiec 2013  
Liczba stron: 620

Życie sióstr Brontë to niezwykle interesujący temat, szczególnie dla osób, które lubią i cenią ich dzieła. Czytałam wszystkie efekty ich pracy bez wyjątku i jestem pod ich ogromnym wrażeniem. Przyznaję, że moją ulubioną siostrą jest Emily, a jej dzieło najgłębsze ze wszystkich. Wydaje się jakby „Wichrowe wzgórza” pochodziły z innego świata i przedstawiały walki bogów i koniec pewnej epoki. Pan Eryk Ostrowski próbował jednak zaburzyć mój sposób patrzenia na tę historię, wysuwając śmiałe tezy. 

Charlotte to pierwsza z klanu Brontë, której powieść przeczytałam. „Jane Eyre” oczarowuje i daje podwaliny ruchom sufrażystek. Można by pomyśleć, że życie prostej dziewczyny, córki pastora, która to mieszkała na zapomnianych przez boga wrzosowiskach, nie mogło być fascynujące. A jednak! To pierwsza biografia tej pisarki, która zaspokoiła mój głód wiedzy. A kto zechciał pochylić się nad gąszczem tajemnic i niedopowiedzeń, jakim jest życie Charlotte Brontë?

Tym śmiałkiem jest Eryk Ostrowski, który wydał siedem książek poetyckich, ponad dwadzieścia opracowań i kilka wyborów poezji. Student filologii polskiej i rosyjskiej. Należy do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. W 2012 roku stworzył Podgórską Scenę Poezji, gdzie prezentowana klasyka poezji i dramatu polskiego i obcego.

Dowiedziałam się wielu ciekawych i zaskakujących rzeczy na temat Charlotte. Nigdy bym nie przypuszczała, że to tak namiętna osoba, która przez całe życie starała się utrzymać w rzeczywistości, choć mogłaby poświęcić całe swoje życie fikcji, którą stworzyła, i w której czuła się jak w domu. Równie ciekawe były perypetie jej małżeństwa i potencjalnego gwałtu dokonanego przez oblubieńca. Całkiem możliwe, że w swoich utworach pisała anagramami i szyfrowała haniebne postępki swojego brata jak taki, że próbował otruć swoją ciotkę.

Zdziwiła mnie forma tej książki. To przede wszystkim nie jest kalendarium, w którym to opisane jest życie Charlotte, tylko luźna opowieść o życiu, rodzinie i twórczości. Nie jest zbudowana na formule od do, dzięki czemu nie przypomina podręcznika. Autor publikacji przedstawia tylko istotne i interesujące fakty, niekoniecznie chronologicznie. Raczej prezentuje dane zagadnienia i potrzebne ku temu wydarzenia Takie pisanie nie chronologiczne, tylko problemowe momentami doprowadza do tego, że pan Ostrowski się powtarza, co wprowadza chaos.

Przede wszystkim to przepiękna książka. Nie tylko pod względem wizualnym (choć optycznie również zachwyca, gdyż jest bogata w ilustracje), ale także to niezwykle czarowna publikacja merytorycznie. Autor pięknie i subtelnie opisuje życie Charlotte Brontë. Ponadto przeplata to licznymi cytatami z jej utworów, wychodząc z założenia, ze każdy pisarz nadaje swoje doświadczenia i cechy bohaterom napisanych przez siebie powieści. Do tego często podpiera się listami, które wydają się wiarygodne, choć oczywiście Charlotte miała skłonności do autokreacji, nawet w listach do bliskich znajomych. Podoba mi się, że słowa autora nie są rzucone bez pokrycia, tylko skorelowane są z cytatami z wyżej wymienionych dzieł.

Czy teza Pana Ostrowskiego brzmi prawdopodobnie? Według mnie nie. Przesłanki do tak rewolucyjnego twierdzenia są zbyt błahe, by traktować to jako coś więcej niż ciekawostkę. Oczywiście każdemu fanowi sióstr Brontë polecam przeczytać tę publikację, choćby dla własnej wiedzy i wyrobienia sobie własnego zdania. Wymienię kilka tez, z którymi się nie zgadzam. Ostrowski podkreśla fakt, że siostry Brontë posiadają podobny zasób słownictwa. No cóż, mogę śmiało stwierdzić, że gdy mieszka i wychowuje się razem, to posiada się podobny idiolekt. Nie widzę w tym nic tajemniczego. Pan Eryk podkreśla także, że rękopisy były napisane takim samym charakterem pisma. I znów – wiadome jest, że Emily często przepisywała utwory sióstr. Może i tym razem to zrobiła? Jak dla mnie to prawdopodobne, że przepisywała te książki na czysto. Innym ciekawym przykładem pana Ostrowskiego na tezę, że wszystkie książki napisała Charlotte, to fakt, że tytułowa postać z powieści Anne „Agnes Grey” wystąpiła również w „Shirley”. Przyznaję, że ja nie byłam tak spostrzegawcza. Dla twórcy „Charlotte Brontë i jej sióstr śpiących” to dowód na to, że napisała te książki jedna osoba. Dla mnie zaś to potwierdzenie, że siostry zażartowały sobie z czytelników i czasem zdarzało im się rozmawiać na temat swoich powieści…

Pisarz często opiera się na opracowaniach innych ekspertów i nie widzę nic w tym złego. Polecam każdemu fanowi sióstr Brontë. Niestety ja nie wierzę w każdą tezę, ale sądzę, że warto znać je, jako ciekawostki i w celu chociażby skonfrontowania z nimi własnych przemyśleń.
 

środa, 2 lipca 2014

„Buntowniczka” Mike Shepherd

Seria/cykl wydawniczy: Kris Longknife tom 1
Wydawnictwo: Fabryka Słów
Data wydania: 20 czerwca 2014
Liczba stron: 504

Jak może wyglądać świat w niedalekiej przyszłości? Czy ludzie będą myśleć, tak jak my teraz, zaś może komputery opanują nasze życie. Czy to rzeczywiście prawdopodobne, by ludzie podbili i zaanektowali kosmos?

Rzecz ma miejsce w XXIII wieku, gdzie to ludzie skolonizowali cały wszechświat, zaś komputery stały się bratnimi duszami człowieka. Pisarz zaprezentował ciekawe, choć niezbyt odstające od innych utworów, spojrzenie na świat za kilkaset lat. Główną bohaterką jest Kris Longknife, której ojciec pełni funkcję premiera, dziadkowie z kolei są wysokimi rangą oficerami. Matka nalega na to, by była grzeczną dziewczynką, jednakże Kris wie, że chce od życia czegoś innego. Nie wie czego, więc zostaje podporucznikiem marines. Stara się udowodnić, że nie potrzebuje protekcji ojca, by coś osiągnąć. Usiłuje, by jej postępowanie było, by wszyscy ją docenili. Nietrudno będzie jej zapracować na własny rachunek, ponieważ ta dziewczyna jest odważna, bezkompromisowa i ma doświadczenie w polityce, czyli posiada wszystkie cechy, by odnieść sukces nie tylko, jako żołnierz, ale również jako polityk.

Póki co w Polsce niewiele mówi się o takim gatunku jak space opera. W Polsce w ogóle niewiele się mówi : ), no ale jednak doczekałam się wreszcie. Cytując za wikipedią to połączenie perypetii miłosnych oraz bitew międzygwiezdnych. W tej części nie było nawet słowa o flirtach i romansach, ale Pan Mike Shepherd napisał aż jedenaście części i wciąż tworzy, więc możliwe, że wkrótce się rozkręci także i w tej dziedzinie.

Uważam, że ta powieść to dobry wstęp do serii. Świat przedstawiony jest bardzo przewidywalny, ale jednak czytało się wyjątkowo przyjemnie. Jestem pewna, że każdy czytelnik fantastyki spotkał się z taką wizją przeszłości. Kosmos, statki kosmiczne, osobiste komputery i wojny międzygwiezdne to już wszystko było. Mimo sztampowego pomysłu, czytało się tę książkę wyjątkowo przyjemnie, gdyż to wyjątkowa historia o odważnej i mądrej młodej kobiecie, która poszukuje odpowiedzi na swoje ważne dla swojego życia pytania.

Bohaterowie są dobrze wykreowani. Główna bohaterka to wyjątkowo ciekawa kreacja kobiety, która naznaczona jest bólem z czasów dziecięcych. To przywódczyni z prawdziwego zdarzenia. Potrafi pociągnąć za sobą tłumy, a ludzie jej słuchają i wykonują jej polecenia. Ona zaś stara się słuchać swoich podwładnych, choć z różnym skutkiem. Pozostali bohaterowie też są dobrze wykreowani, choć niezbyt zapadli mi w pamięć. Są dobrym tłem dla głównej bohaterki, dzięki czemu wszystkie jej przymioty zostały uwypuklone.

Kwestie polityczne są głównym wątkiem powieści i są dość skomplikowane. Dość trudno się odnaleźć w tych wszystkich przymierzach. Jeszcze trudniej zrozumieć, dlaczego ktoś jest dobry, a ktoś inny zły. Dopiero pod koniec „Buntowniczki” wszystkie informacje wskoczyły na swoje miejsce, więc sądzę, że kolejną część będzie czytało się o wiele przyjemniej. Nie mogę się doczekać, aż wydawnictwo Fabryka Słów wyda kolejne tomy. Opisy bitew podobają mi się. Nie były nudne, ani monotonne, tylko wyjątkowo dynamiczne. Cała akcja prezentuje się wyjątkowo ciekawie, a akcja pędzi na łeb na szyję.

Okładka wygląda bardzo przyjemnie i zachęca do kupna przynajmniej mnie. Na pewno zwróciłabym uwagę na taką dziewczynę na obwolucie. Książka opowiedziana jest w czasie teraźniejszym i przetkana została przez retrospekcje z dzieciństwa Kris. Chyba stanie się ze mnie najgorętszy fan gatunku space opera.